Veni Vidi Vici: Piet Schellekens, Henny Vrienten en Ton Leijten (v.l.n.r.)


Kees Oud, Piet Schellekens, Ton Leijten (v.l.n.r.)

 

Intussen elders in Tilburg. Lees verder...

Intussen elders in Tilburg 2. Lees verder...

Intussen elders in Tilburg 3. Lees verder...

Intussen elders in Tilburg 4. Lees verder...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ton Leijten in zijn opnamestudio


AVANT-GARDEGROEP VENI VIDI VICI…
 


door Hans Schoots -
Rond de jaarwisseling van 1968 op 1969 werd ik door een nieuwe Tilburgse undergroundgroep met de naam Veni Vidi Vici gevraagd een serie groepsfoto's te maken. In die tijd was ik fotograaf en waren mijn statiefoto's van een paar andere Tilburgse bands al op ansichtkaarten in omloop. Daarnaast fotografeerde ik concerten van bijna alle landelijk bekende groepen: Golden Earring, Cuby and the Blizzards, Outsiders, Tee Set, After Tea, The Shoes, Rob Hoeke... wie eigenlijk niet? Na een concert van The Kinks in Sittard heb ik als geaccrediteerd fotograaf zelfs ooit enkele uren met Ray Davies en nog wat lui aan een en hetzelfde tafeltje gezeten in de bar van een plaatselijk hotel! The Kinks dronken bier, en zo hoorde het ook.

Voor de foto's van Veni Vidi Vici reden wij op een dag naar een autosloperij. Het was een driemansband en de leden ervan - Ton Leijten, Piet Schellekens en Henny Vrienten - poseerden in een half gesloopte bestelwagen en met nog wat andere sombermakende attributen.

Toen ik op 9 maart met ze mee ging naar hun eerste optreden in Den Boogaard in Moergestel, was Henny Vrienten weg. Hij ging naar de Tilburgse middle-of-the-roadgroep Les Cruches, commercieel wel de meest succesvolle groep van de stad. Bij Veni Vidi Vici kwam bassist Ruud de Rooy, die een paar maanden later weer werd vervangen door Kees Oud. Bij het concert hadden de bandleden hun bovenlichaam beschilderd - afgekeken van Dragonfly, maar die deden alleen hun gezicht. Rookpotten onttrokken het Moergestelse podium geregeld aan het zicht en een zelfgebouwde muziekmachine werd met een bijl tot mootjes gehakt. Het viel uitstekend in de smaak bij de jeugd.

Een week later deed Veni Vidi Vici de Rustende Jager in het Noordhollandse Heiloo aan. Ik ging weer mee om de verrichtingen te fotograferen. In Heiloo volgde een nieuwe personele wisseling: de manager P.A. had de bandleden een vals contract laten zien met nog een andere zaal in de buurt van Alkmaar. Die tent wist van niks. P.A. werd op staande voet ontslagen.

Op de terugweg naar het zuiden besloten we een poging te wagen bij Paradiso in Amsterdam. Het was zondagavond 16 maart en er stond geen band geprogrammeerd. In die tijd ging het nogal informeel toe in Nederlands poptempel en ik regelde voor diezelfde avond een gratis optreden - we kregen wel een flinke stapel consumptiebonnen - met als deal dat Paradiso óf achteraf zou zeggen dat het niks was óf een volgend betaald optreden zou nemen. Het optreden vond plaats in de grote zaal. Paradiso had toen een theehuis en in de grote zaal kon worden rondgehangen tussen wat potpalmen. Ook wanneer er geen programma was waren er zo veel mensen in Paradiso. Het publiek reageerde enthousiast en ook de staf van Paradiso was niet ontevreden, want Veni Vidi Vici werd in het voorprogramma van The Crazy World of Arthur Brown gezet, die het daaropvolgende weekeinde in Paradiso optrad.

Van de ene dag op de andere was ik manager van Veni Vidi Vici, een band waar je mee voor de dag kon komen. Ton Leijten was naast een wat rouwe zanger een virtuoos op de electrische gitaar zoals er in Tilburg en verre omtrek nauwelijks andere waren. Drummer Piet Schellekens was een figuur van Zappa-achtige originaliteit. Leijten en Schellekens schreven alle muziek en tekst zelf. Veni Vidi Vici heeft nooit één nummer van anderen gespeeld en kon toch een optreden van twee tot drie uur verzorgen zonder in herhaling te vervallen.

Illustratief voor de psychedelische sfeer is het nummer 'Scatterbrained' met de volgende tekst van Piet Schellekens:

---

Naildirt, talebird, five pimples square
eat German armpithair
Now we'll go 'cause it's time
to drink a cup of bulldogslime

Please swallow a thimple of naildirt
then you get some words of the talebird
It tells us to walk all on the five pimplessquare
and to pick a tuft of German armpithair

Naildirt, talebird, five pimples square
eat German armpithair
Now we'll go, 'cause it's time
to drink a cup of bulldogslime

Eat that holy hair and beware, 'cause it's time
for fetching your bike and riding over the bulldogslime
What do you think, we're going to the heaven of dogs
and to the dog of the holy keys on these rocks

They let us in and then we hear
that sweet soft dog music

[solo]

herhaling van het bovenstaande.

---

Terug naar Paradiso. De toenmalige verantwoordelijke voor de programmering Cyril van den Hemel had een lichtelijk chaotische manier van werken. Dat wisten allerlei andere orkesten al, maar wij kwamen er pas op 22 maart achter, toen wij werden afgebeld omdat er op hetzelfde tijdstip ook een paar andere bands geboekt stonden. Voor de deur van Paradiso kon je indertijd regelmatig meerdere bussen zien staan van groepen die allemaal tegelijk waren gecontracteerd, waarna ze op één na onverrichter zake weer naar huis konden. Cyril boekte ons opnieuw voor 7 juni.

Na advertenties in Aloha en een mailing naar een paar honderd zalen - podia zouden ze nu zeggen - kwamen er wat boekingen binnen uit het Brabantse. De beheerder van een jeugdcentrum in Den Bosch trok halverwege de avond de stoppen eruit omdat er te hard werd gespeeld. Het publiek had natuurlijk geen bezwaar tegen het volume en de bandleden weigerden vanwege de artistieke principes zachter te spelen. Als manager koos ik de kant van de kunst.

Belangrijker vonden wij de echte alternatieve centra. Zoals het Rotterdamse equivalent van Paradiso: 'Ruimtes Situatie Centrum', ook wel 'Kietsjtejater' geheten, gevestigd aan de Gaffeldwarsstraat en een van de voorlopers van Nighttown, waar Veni Vidi Vici op zaterdag 26 april 'avankardistiese underground' ten gehore bracht tegen betaling van tweehonderd gulden plus vervoerskosten. Een paar maanden later was er in hetzelfde Rotterdam een optreden in de jazzkelder Pluggetje onder de Maasbruggen.

Op 1 mei bereikten we onverhoeds de landelijke pers, toen De Telegraaf op pagina 5 een foto over vijf kolommen plaatste van Veni Vidi Vici, spelend in de bezette Katholieke Hogeschool Tilburg. De kop erboven, over de hele breedte van de pagina, was: Studeren? Mij een beat! De dag ervoor, de eerste dag van de bezetting, waren wij - geen van allen studenten maar wel Tilburgers - ons met een optreden in de aula van de Hogeschool solidair gaan verklaren met de bezetters, die natuurlijk geïnspireerd waren door de Parijse studentenopstand van mei 1968. Er kwamen een paar bezetters naar ons toe die vroegen naar de diepere politieke betekenis van de teksten van Piet Schellekens.

Foto: Aula Hogeschool Tilburg met uiterst links Ton Leijten, daarachter Kees Oud, daar weer achter de actieleiding. De Telegraaf, 1 mei 1969.

Posjet, het theatertje annex hasjrookhol van de Hogeschool, contracteerde ons vervolgens een paar keer.

Begin juni kwam er een briefkaart:
---

Hans,
Overeenkomst 7/6-'69 Pard. A'dam kan wegens overbezetting niet doorgaan.
Cyril.

Neem telef. contact op over volgende datum.

---

Dat najaar vond in Posjet alweer het laatste door mij geregelde concert plaats van de Avant-gardegroep Veni Vidi Vici. De katholieke mores hadden de kiem gelegd voor de ondergang van de band. Ton Leijten had 'moeten' trouwen toen een vriendinnetje van hem zwanger was geworden. Het was een schattig baby'tje, maar zijn echtgenote dreef de band uitelkaar. Misschien wel omdat ze vond dat haar man beter iets kon doen dat meer geld in het laatje bracht. Hij verdween een tijdje naar Duitsland, speelde nog heel even in twee bands tegelijk - de andere was Crusade - en zwichtte voor de eis van zijn echtgenote een andere manager aan te stellen. Die wist achter mijn rug nog twee optredens te organiseren voor het gedaan was met Veni Vidi Vici. Eerdere plannen om een plaat te maken konden niet worden gerealiseerd. De bandopname van een repetitie die ik jaren van huis naar huis heb meegenomen, is ergens kwijtgeraakt. Tenzij een van de andere bandleden nog een opname heeft bewaard, is de unieke muziek van Veni Vidi Vici vervlogen.


36 jaar later:

'Ik weet: de rock&roll
Betaal je met de blues terug' (Ton Leijten)

Ton Leijten overleed in juni 2005. Al lang geleden had hij de underground-sound van Veni Vidi Vici achter zich gelaten. Pendelend tussen oude rock en blues en het Nederlandse lied, was hij door de jaren heen gitarist van een groot aantal bands in het zuiden des lands. Daarnaast schreef hij meer dan honderd nummers in verschillende genres. Vele ervan nam hij op in zijn eigen thuisstudio, een aantal werd uitgevoerd door anderen. Het bekendste nummer dat hij schreef is 'Bloed, zweet en tranen', dat in de uitvoering van André Hazes een hit werd. In Tons originele opname klinkt op zijn minst de instrumentale begeleiding van dat nummer beter, dank zij zijn eigen huilende gitaar. En zoals iemand schreef op de supporterswebsite van de Tilburgse voetbalclub Willem II, waar 'Bloed, zweet en tranen' vaak van de tribunes galmt: 'iedereen kan een liedje zingen maar slechts 1 kan het liedje schrijven.' In meer van zijn studio-opnamen is Ton Leijten nog steeds de virtuoze rocker die hij eind jaren zestig was. Zo nam hij al voor Eric Clapton een eigen versie van het J.J. Cale-nummer Call me the Breeze op, die in geen enkel opzicht onderdoet voor die van Clapton. Deze en andere opnamen zijn in kleine oplage op CD in omloop.

Tons laatste optreden was in februari 2005 in Baarle-Nassau met de band 'Van Lunteren'. De Burns-gitaar waarop hij in de jaren zestig speelde is ergens op de harde weg van sex, drugs en rock&roll achtergebleven.

Ongelofelijk maar waar: bassist Kees Oud overleed twee dagen voor Ton Leijten.

Piet Schellekens is een geïnspireerd beeldend kunstenaar/fotograaf geworden, die meestal werkt met attributen uit de natuur. Kijk verder...


THE KINKS IN SITTARD, MEI 1968

foto's Hans Schoots
(openbare reproductie zonder toestemming verboden)

^