Laatste update 13 JUNI 2019 - Published in the Netherlands

 

AMERIKAANSE PRESIDENTSVERKIEZINGEN 2020
Een doorlopende blog van december 2018 t/m november 2020 door Hans Schoots, onafhankelijk onderzoeker en schrijver over nieuwste geschiedenis, cultuur en samenleving.


Voor reacties of een wekelijkse update per mail: hansschoots@wxs.nl


WORDT EEN PRESIDENT BIJNA ALTIJD HERKOZEN?
19-6-2019 - Een breed levende gedachte is dat een Amerikaanse president bijna altijd wordt herkozen voor een tweede termijn. Maar daarop zijn zoveel uitzonderingen, dat het hele idee niet klopt. Een zittende president is enigszins in het voordeel, maar kan dat lang niet altijd verzilveren.

Zo zijn sinds de Tweede Wereldoorlog niet herkozen:

Lyndon B. Johnson (Democraat, 1963-1969), volgde de vermoorde John F. Kennedy (Democraat, 1961-1963) op tot 1965, maar stelde zich niet meer verkiesbaar na zijn eigen eerste termijn.

Gerald Ford (Republikein, 1974-1977): hij verloor van Jimmy Carter.

Jimmy Carter (Democraat, 1977-1981): verloor zijn herverkiezing aan Ronald Reagan (Republikein, 1981-1989).

George Bush Sr. (Republikein, 1989-1993): verloor zijn herverkiezing aan Bill Clinton (Democraat, 1993-1999).

In de periode tussen 1901 en 1945 zijn niet herkozen:

William Howard Taft (Republikein, 1909-1913)

Herbert Hoover (Republikein, 1929-1933)

Daarnaast overleed president Warren G. Harding (Republikein, 1921-1923) tijdens zijn eerste termijn.


BERNIE EN HET SOCIALISME
13-6-2019 – Gisteren hield Democratisch presidentskandidaat Bernie Sanders een toespraak aan de George Washington University in Washington DC waarin hij de grondslagen van zijn maatschappijvisie en van zijn kandidatuur voor het presidentschap uiteenzette.

Die grondslag is in een woord het socialisme, bleek uit zijn speech. Bernie is al decennia lang een georganiseerd Democratisch Socialist en stelde zich ook nu tot taak deze visie op de wereld als een geheel voor het voetlicht te brengen. Hij ontleent daar zijn kracht aan en tegelijk is het in de huidige omstandigheden een zwakte. In Europa is het niets ongewoons zich democratisch socialist, sociaaldemocraat of iets dergelijks te noemen. In de Verenigde Staten ligt dat zoals bekend anders, hoewel een meerderheid van Amerikaanse jongeren tegenwoordig een positieve associatie heeft bij het woord socialisme – niet in de laatste plaats door de campagne van Bernie Sanders zelf in de presidentsverkiezingen van 2016.

Maar wat heeft het in de Amerikaanse verhoudingen voor zin het socialisme als samenhangend geloof te willen propageren? Bernies voorstellen, zoals Medicare for All, een minimumloon van 15 dollar et cetera, maken meer kans met praktische argumenten maar zonder ideologie. Dat is wat Elizabeth Warren doet, op dit moment zijn belangrijkste concurrent in de presidentsrace, hoewel zij in de praktijk vaak aanzienlijk radicaler is dan hij (ik kom hier nog op terug). Sanders riep in zijn toespraak ook Franklin D. Roosevelt aan, de uitgesproken sociale Democratische president van 1933-1945. Maar Roosevelt had niets met het etiket 'socialisme' en geloofde ook in het stimuleren van het particulier initiatief.

Ik vrees dat Bernie zich en het land tekort doet met zijn trouw aan wat we in Europa een links-sociaaldemocratische leer zouden noemen. Hij staat namelijk meer open voor de beperkingen van de realiteit dan je daaruit kunt afleiden. Ook hier kom ik in een latere bijdrage op terug.

Maar nu over de vraag waarom het socialisme een zo andere rol in Amerika speelt dan in Europa.

Honderddertien jaar geleden moest er een Duitser aan te pas komen om de vraag te beantwoorden: ‘Waarom is er geen socialisme in de Verenigde Staten?' Werner Sombart schreef een boek met deze titel dat in 1906 in Duitsland verscheen en spoedig ook in het Engels aan gene zijde van de Atlantische Oceaan. In die tijd hadden de meeste Europese landen al socialistische c.q. sociaaldemocratische massapartijen met grote politieke en maatschappelijke invloed. In de VS was daar in 1906 geen sprake van en ook later is het nooit zo geworden. Natuurlijk waren er socialisten in het land, waren er ook organisaties en was er af en toe een presidentskandidaat die zich als socialist presenteerde en enige invloed kon laten gelden. En er waren actieve vakbonden waar het socialisme leefde.

Maar anders dan in Europa wist het in de Verenigde Staten nauwelijks door te dringen tot het hoofdpodium van de Amerikaanse politiek. Werner Sombart had daar in zijn tijd al allerlei verklaringen voor, maar ik denk dat met twee constateringen het meeste kan worden gezegd: de Amerikaanse maatschappij is, door het vrijheidsideaal van de stichters van de Verenigde Staten en door wat de frontiermentaliteit wordt genoemd, wezenlijk anders als Europese samenlevingen. Op een manier die het denken van haar bewoners van hoog tot laag vorm geeft.

De frontiermentaliteit is meer dan het oude streven naar de horizon, naar het steeds verder naar het westen verleggen van de grenzen. Het is ook meer dan nieuwe terreinen exploreren in de wetenschap, de industrie, de ruimtevaart en wat al niet. Samen met de vrijheidsgedachte waar de Verenigde Staten vanaf het begin op zijn gebouwd, betekent hij ook dat elke Amerikaan het recht en de taak heeft zijn eigen stukje Amerika af te palen en daar zijn eigen geluk te creëren. Ook de gemeenschap speelt daar traditioneel een grote rol in, maar dan de lokale, vaak christelijke, soms utopistische, soms zelfs utopisch-socialistische gemeenschap, die op zichzelf gesteld was in een grotendeels lege wereld.

Die wereld was natuurlijk niet leeg en vrijheid gold niet voor slaven, maar deze levensvisie blijft tot op de dag van vandaag een sterke - en voor immigranten inspirerende! - realiteit, die moeilijk verenigbaar is met de voorstelling van socialistische massapartijen of -bewegingen die geloven in een centralistische staat.


DE KLEINDOCHTER VAN JOE BIDEN
10-6-2019 - Zondag werd in de balzaal van het Hilton in Cedar Rapids (Iowa) de grootste Democratische verkiezingsmanifestatie van het land tot nu toe gehouden. Van de 24 Democratische presidentskandidaten spraken er 19. Een bijeenkomst waar je hoort te zijn! Grote afwezige: de kandidaat met de meeste aanhang tot nu toe, voormalig vicepresident Joe Biden.

In Iowa worden dan al gauw de wenkbrauwen gefronst: het persoonlijke contact met de kandidaten is in die staat essentieel voor de uitslag van de (voor)verkiezingen. Waarom hij er niet was bleef onduidelijk. Kandidaat Elizabeth Warren sprak tot de schare in Cedar Rapids: 'Ik breng mijn tijd niet door met grootgelddonoren en lobbyisten van de grote bedrijven, ik breng mijn tijd door met jullie.'

Pas na afloop van de gebeurtenissen vertelde Biden dat hij naar het afstuderen van zijn kleindochter moest en daar zelfs 'de inauguratie [tot president] voor zou uitstellen.' Dat laatste kan alleen bij wijze van spreken, en vermoedelijk waren er ook tactische redenen voor zijn afwezigheid, maar die doen er niet meer toe. Je hoeft geen onderzoek te doen om te weten dat de overgrote meerderheid van de Amerikanen (R+D) hem gelijk geeft. 1-0 voor Biden. Hij bezoekt Iowa overigens deze week - net als Donald Trump.


HEBBEN DE DEMOCRATEN VOORTAAN VIJF KANDIDATEN?
9-6-2019 - De bijdragen aan deze blog zijn onvermijdelijk momentopnamen. Wat vandaag bijna vanzelfsprekend is, kan overmorgen al volkomen achterhaald zijn. Je kunt nu eenmaal alleen maar observeren, analyseren of handelen vanuit wat op zeker moment bekend is. Neem de vorige voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentschap, die van 2015-2016, maar dan aan Republikeinse kant. Op dit moment, 9 juni, maar dan toen, in 2015, had Donald Trump zich nog niet eens kandidaat gesteld.

Er is een nieuwe peiling vanuit Iowa (DMR/Mediacom/CNN, 8-6-2019), de eerste staat in de Democratische voorverkiezingen van 2020. Hij is gehouden onder mensen die verwachten daadwerkelijk te gaan stemmen – deelnemen aan de caucus – over meer dan zeven maanden... Ver weg? Grant Woodard, een expert uit de staat die bij diverse campagnes betrokken is geweest, zei deze week tegen de Des Moines Register: 'Je moet [als kandidaat] echt op zoek naar iets van een hoogtepunt waarin je je kunt onderscheiden van de rest en kunt laten zien waarom je in de race bent. Ik weet dat het pas juni is en nog zes of zeven maanden tot de caucus, maar de mogelijkheden om dat te doen zijn voorbij voor je het weet.'

In Iowa lijkt nu een duidelijke scheidslijn te zijn ontstaan tussen de echte kanshebbers en de rest van de 23 gepeilde kandidaten. Dit is het resultaat:

Joe Biden 24 procent, Bernie Sanders 16, Elizabeth Warren 15, Pete Buttigieg 14, Kamala Harris 7. De rest onder de 2 procent, diverse kandidaten kregen geen enkele stem.

Minstens zo veelzeggend: gevraagd naar hun tweede keus, noemden de meeste kiezers ook een van deze vijf namen. Iowa is een grotendeels witte staat en niet persé een afspiegeling van de rest van het land, maar succes daar helpt in volgende staten.

De Democratische Partij heeft hiermee vooralsnog vijf, ieder op hun eigen manier, sterke kandidaten. Maar de vraagtekens zijn levensgroot: Joe en Bernie zijn achter in de zeventig; Bernie en Elizabeth splitsen de radicale aanhang; kan Pete het als getrouwd homo tegen Donald Trump opnemen; kan Kamala alsnog de zwarte en Hispanic kiezers voor zich winnen? Dat laatste wordt bepaald in South Carolina en de rest van het zuiden, niet in Iowa.


WIE HEEFT HET?
8-6-2019 - Misschien ligt de belangrijkste scheidslijn in de Democratische partij heel ergens anders dan tussen centristen en radicalen, zo eindigde mijn blog op 21 mei. Anders gezegd: zowel een gematigd linkse als een meer radicaal linkse kandidaat zou voor de Democratische Partij in het strijdperk kunnen treden tegen Donald Trump – en kunnen winnen. Beide kampen in de partij lijken me op dit punt te rigide in hun overtuigingen. De ene kant is van mening dat alleen een gematigde kandidaat kan winnen, de andere kant denkt dat het publiek zo graag van Trump af wil, dat het elke behoorlijke kandidaat van de Democraten zal kiezen, dus is juist nu het moment om een radicaal naar voren te schuiven.

In deze blog heb ik op 15 maart gesignaleerd dat de scheidslijn tussen gematigd en radicaal voor de kiezers veel minder belangrijk is dan binnen de Democratische Partij. Pew Research is het meest degelijke, onafhankelijke onderzoeksbureau van de Verenigde Staten. Het stelde toen vast dat veel kiezers die voor Joe Biden waren Bernie Sanders als tweede voorkeur hadden, terwijl degenen die voor Bernie waren Joe als alternatief zouden kiezen. Politiek ligt dat allesbehalve voor de hand. Het toverwoord in deze discussie is 'electability': wie is daadwerkelijk in staat in de presidentsverkiezingen van 2020 een meerderheid te veroveren tegenover Trump? Daarbij spelen veel meer factoren dan alleen politieke standpunten.

Zoals: is de kandidaat geloofwaardig, oprecht, betrokken, vertrouwenwekkend, toegankelijk, sympathiek? Begrijpt zij/hij ons? Zijn wij er voor hem, of is hij er voor ons? Iemands persoonlijke geschiedenis kan veel uitmaken. Hoe groot is de gunfactor? En ook niet te vergeten: is de kandidaat deel van de bureaucratie in Washington of brenger van een frisse wind?

Zo wordt in de Verenigde Staten regelmatig de 'likeability' van kandidaten gemeten. Een recente peiling van CNN/SSRS met de vraag of de Democratische kandidaten gunstig of ongunstig werden bezien (favorable/unfavorable) leverde voor de momenteel belangrijkste kandidaten het onderstaande op. De vraag is gesteld in een steekproef onder alle kiezers, niet alleen aan Democraten:

Joe Biden – 46 favorable-38 unfavorable
Bernie Sanders - 46-44
Elizabeth Warren - 33-38
Kamala Harris - 27-32
Pete Buttigieg - 22-19

Wat ook betekent: 90 procent heeft een mening over oude rot Bernie, slechts 41 procent heeft een mening over nieuwkomer Pete, de burgemeester van South Bend (Indiana). Dat Biden er vrij goed vanaf komt, is niet zo vreemd. Dat Sanders ondanks zijn ver van het midden verwijderde opvattingen maar net minder scoort, is opvallender, en zegt iets over de mate waarin hij ook op niet-programmatische punten wordt gewaardeerd.

Wie aanspreekt en wie niet, blijft moeilijk te voorspellen. Maar een paar dingen zijn er misschien wel over te zeggen.

Wat bijvoorbeeld te denken van kandidaat Elizabeth Warren, senator voor Massachusetts, die zich soms nog ter linkerzijde van Sanders positioneert? Ze produceert met de regelmaat van de klok uitgewerkte, doorgerekende plannen voor het oplossen van concrete maatschappelijke problemen. 'I have a plan for that!' is haar campagneleus. De kiezer weet precies wat ze wil en hoe ze het denkt te realiseren. Maar de kiezer weet ook dat een Democratische president op Republikeinse oppositie gaat stuiten en lang niet alles voor elkaar krijgt. Veel kwesties waar een president voor komt te staan zijn bovendien niet te plannen.

Haalt Warren zich zo niet een te technocratisch imago op de hals? De verkiezingen zijn immers niet voor het Centraal Planbureau maar voor het Witte Huis. Minstens zo belangrijk is de persoonlijkheid van de kandidaat, hoe deze kan inspireren, hoe mensen in haar kunnen geloven.

Pete Buttigieg en Bernie Sanders zijn outsiders in Washington (de laatste bleef dat ondanks zijn vele jaren in de senaat). Hun politieke opvattingen en mentaliteit verschillen, maar op dit punt zijn ze allebei in het voordeel. (Lees verder na de afbeelding)


Chicago 1963: Bernie Sanders wordt gearresteerd tijdens een anti-racisme-actie.

Bernie Sanders praat alleen maar met grote tegenzin over zichzelf, tot wanhoop van zijn campagnemedewerkers. Maar niemand twijfelt aan de authenticiteit van zijn emoties op dit punt, zodat het toch ook voor hem spreekt. In Time Magazine van deze week staat een foto uit 1963 waarop Bernie hardhandig wordt gearresteerd tijdens een anti-racismedemonstratie. Hij heeft hem niet eerder zelf openbaar gemaakt.

Pete Buttigieg schijnt een onuitwisbare indruk op toehoorders te maken. In Iowa rees hij al snel vanuit volstrekte anonimiteit naar een hoge plaats in de polls nadat mensen hem op lokale bijeenkomsten hadden gehoord. Geldschieters die hem nooit eerder hebben gesproken trekken na de eerste ontmoeting enthousiast hun chequeboek. Mayor Pete is er nog lang niet, maar een ding is zeker: hij heeft iets.

Hoe je oprecht blijft, laat Trump op een heel andere manier zien: al die onbeheerste woede en eigenwaan die hij dagelijks de wereld in twittert, is niet bevorderlijk voor het staatsbelang, maar zijn aanhang weet weer: hij is nog steeds zichzelf.

Er zijn vele redenen waarom iemand kan winnen. De strijd in de Democratische Partij ligt nog helemaal open.


AFRIKAANS-AMERIKANEN EN HISPANICS ZIJN ZO RADICAAL NIET
1-6-2019 - Toen Democratisch presidentskandidaat Pete Buttigieg zich voorjaar 2019 met zijn campagne in South Carolina meldde, maakte hij indruk op woordvoerders van de zwarte gemeenschap. South Carolina wordt de eerste zuidelijke staat in de voorverkiezingen voor het presidentschap. Afrikaans-Amerikanen zijn er binnen de Democratische Partij in de meerderheid, zodat hun steun doorslaggevend is.

De zwarte voorzitter van de Democratische Partij in de staat, Jaime Harrison, wees er in de Washington Post (24-4-2019) wel op dat homohuwelijken in South Carolina in de partij nog steeds een discussiepunt zijn. Dat Pete een getrouwd homo is, kan onder zwarte kiezers een grotere belemmering zijn dan onder witte. In 2017 was 62 procent van de hele Amerikaanse bevolking voor het homohuwelijk, onder Afrikaans-Amerikanen was dit 51 procent, een cijfer dat in 2015 nog op 39 stond (de krant verwijst naar Pew Research, juni 2017).

Wat in South Carolina voor Buttigieg spreekt is dat hij een overtuigd christen is, op een oprechte en tegelijk moderne manier. Meer in het algemeen zou Pete trouwens, wanneer het om wijsheid gaat, wel eens de nummer een kunnen blijken onder de Democratische kandidaten.

Maar hier wil ik vooral een grotere maatschappelijke realiteit illustreren. Afrikaans-Amerikanen en Hispanics stemmen in grote meerderheid Democratisch, omdat deze partij het racisme sterker afwijst en meer doet voor het verbeteren van de positie van minderheden. Maar tegelijk is een aanzienlijk deel van hen vanuit christelijke overtuiging op bepaalde punten conservatief. (Lees verder na de afbeelding)



De zwarte Emanuelkerk in Charleston werd opgericht in 1816. Zwarte leiders als Booker T Washington, Martin Luther King en Coretta Scott King spraken er. De kerk verwelkomt zowel Democratische als Republikeinse politici. Aan de katheder de uit South Carolina afkomstige Democraat Jim Clyburn, die nu 26 jaar in het Huis van Afgevaardigden in Washington zit en 'tweede man' is naast de voorzitter van het Huis Nanci Pelosi.
(foto Wade Spees)

South Carolina is door zowel de witte meerderheid als de zwarte bevolking een van de meest christelijke staten van het land. 47 procent van alle inwoners gaat er minstens een keer in de week naar de kerk (www.pewforum.org, Religious Landscape Study). Landelijk gaan de protestantse kerken achteruit, maar de zwarte protestantse kerken niet.

Dat heeft ook politieke invloed. Zo is ongeveer 70 procent van alle Amerikanen voor het behoud van de bestaande redelijk ruime abortuswetgeving, maar wie denkt dat strengere wetten alleen maar steun vinden bij ouderwetse witte Amerikanen heeft het mis.

Hier stuiten we op een cruciaal misverstand bij de linkervleugel van de Democratische Partij. Daar neigt men tot de gedachte dat Afrikaans-Amerikaanse en Hispanic Democraten min of meer vanzelf tot de radicale richting gerekend kunnen worden.

Toch waren ze bijvoorbeeld bij de vorige Democratische voorverkiezingen van 2016 in overweldigende meerderheid voor de gematigde kandidaat Hillary Clinton. De Clintons zijn al sinds de jaren negentig geliefd onder zwarte en Hispanic kiezers. Er wordt altijd bij gezegd dat ze veel voor deze minderheden hebben gedaan. Zoek ik nog uit. Zelfs tegenover Barack Obama was Hillary in de Democratische voorverkiezingen voor het presidentschap van 2008 altijd nog een vervaarlijk tegenstander. De zwarte kiezers gingen overwegend naar hem, de Hispanic kiezers naar Clinton.

In South Carolina staat nu Joe Biden onder zwarte Democraten mijlenver voor op andere presidentskandidaten. Hoewel hij belooft de bestaande federale abortuswetgeving overeind te houden, is hij zelf als gelovig katholiek geen voorstander van abortus.


EEN OLIFANT BIJ DE DEMOCRATEN
27-5-2019 - De Democraten hebben een olifant in de kamer, en een grote ook. Zoals het met zulke beesten gaat, wordt er niet over gesproken. Nog veel opvallender is dat de Republikeinen er niet van reppen.

Wanneer Joe Biden voor de Democraten de presidentsverkiezingen wint, blijft het vrijwel zeker bij een enkele termijn. Aan het einde daarvan heeft hij namelijk de gevorderde leeftijd van 82 jaar. Op ABC-televisie werd hem in april 2019 gevraagd of hij zich wilde beperken tot een termijn, waarop zijn onvermijdelijke antwoord 'nee' was. Get real, Joe!

De realiteit is dat Donald Trump, ook wanneer hij in 2020 verliest, in 2024 een herkansing krijgt met een goede mogelijkheid van succes. Want reken maar mee. Biden is geboren op 20 november 1942. Trump is geboren op 14 juni 1946. Ze verschillen zogezegd net een hele ambtstermijn. Wanneer Biden in 2020 gekozen kan worden, kan Trump dat in 2024 op dezelfde leeftijd ook. Maar dat Biden op zijn 82ste - bij leven - herkozen wordt om tot zijn 86ste door te gaan, ligt niet bepaald in de lijn der verwachtingen.

Dit is nogal wat. De belangrijkste reden waarom Joe zo populair is onder Democraten, is dat wordt verwacht dat hij van de Donald kan winnen. De kiezers willen boven alles van Trump af. Maar hoe aantrekkelijk is die hele gang van zaken wanneer de ex-president vier jaar later alsnog opnieuw zijn opwachting maakt?

Is dat misschien de reden waarom ook de Republikeinen erover zwijgen? Er lijken me maar twee mogelijke motieven voor hun stilte: of Trump komt er na de Democratische voorverkiezingen mee voor de dag wanneer Biden eenmaal de uiteindelijke Democratische kandidaat is, of ze blijven stil en hopen erop dat – mocht Trump verliezen – de winnaar Biden heet.

Overigens heeft de 81-jarige mevrouw Barbara Pauling in Des Moines, Iowa, de actiegroep 'Seniors for Buttigieg' opgericht. De Democratische presidentskandidaat Pete Buttigieg (leeftijd 37) is hun held. 'Ik mag Joe, maar ik wil niet dat Joe president wordt,' zei Pauling over Biden.


FOX NEWS, EEN NIEUWE LAKMOESPROEF?
21-5-2019 – De televisiezender Fox News staat niet ten onrechte bekend als spreekbuis van Donald Trump. Leugens en onwelriekende aanvallen op de Democraten zijn er heel gewoon. Het plan van Fox om 'Town Halls' te organiseren met Democratische presidentskandidaten leidde dan ook tot uiteenlopende reacties in het Democratische kamp. Een Town Hall-bijeenkomst is gewoonlijk een lokale aangelegenheid waar presidentskandidaten op campagne in gesprek gaan met hun kiezers en vragen beantwoorden.

Dat kan ook op tv, zoals al decennia terug is bedacht. CNN heeft dit jaar al een reeks Town Halls met presidentskandidaten georganiseerd. Fox News volgde. Waarbij trouwens bedenkelijke motieven kunnen meespelen: tegenover drie Democratische optredens kun je dan ook weer drie Republikeinse rechtvaardigen: alledrie met Donald Trump... Maar anderzijds: Fox doet toch wat het wil.

Drie Democraten hebben aan zulke Fox News Town Halls meegedaan: Bernie Sanders, Amy Klobuchar en Steve Buttigieg. Ze konden, niet gestoord door vijandige Fox-opiniemakers, hun verhaal doen en vragen van het publiek beantwoorden. Fox News is de meest bekeken zender van het land. Bernie had er 1,5 miljoen kijkers. (tekst gaat verder na de afbeelding)


De Fox News Town Hall van Bernie Sanders (screenshot)

Maar inmiddels hebben anderen, tot nu toe met name Elizabeth Warren en Kamala Harris, verklaard dat ze Fox verwerpelijk vinden en aan zoiets dus niet zullen meedoen. Vast vanuit een begrijpelijke, authentieke afschuw, en daarnaast om zich ter linkerzijde te onderscheiden van Bernie Sanders, maar wanneer je erover nadenkt pleit het niet voor ze.

De linkervleugel van de Democraten heeft er een mode van gemaakt iedereen te beoordelen met behulp van 'lakmoesproeven'. Bijvoorbeeld: wie niet voor Medicare for All is, deugt niet. Het is een kwestie met veel onbekende factoren, maar er zijn peilingen (Quinnipiac, Pennsylvania, mei 2019) waarin ook de armen liever een uitbreiding hebben van Obamacare dan Medicare for All.

Dit terzijde. Wat is dan de scheidslijn tussen degenen die naar Fox gingen en degenen die dat weigeren? Ik maak me nu ook schuldig aan rechtlijnigheid, maar zeg het toch maar zo: het is menselijkheid tegenover fanatisme. Hoe jammer het misschien ook is, een deel van de potentiele Democratische kiezers kijkt naar Fox. Bovendien zijn dat mensen die moeilijk op een andere manier te bereiken zullen zijn. Het zijn mensen bij wie Klobuchar en Sanders, en naar het zich laat aanzien ook mayor Pete, me oprecht betrokken lijken. Ondanks hun sterk verschillende politieke visies. Misschien ligt de belangrijkste scheidslijn in de Democratische partij heel ergens anders dan tussen centristen en radicalen.


PROFESSOR SCHMIDT WAARSCHUWT DE IOWANS (EN DE REST VAN HET LAND)
16-5-2019 - Zojuist heeft de 24ste* Democratische kandidaat voor het presidentschap zich gemeld: burgemeester van New York Bill de Blasio. Hij had duidelijk het artikel van professor Stefan Schmidt van Iowa State University niet gelezen. Schmidt, hoogleraar politieke wetenschappen, wijst de Democratische kiezers van zijn staat in de Des Moines Register (24 april 2019) op hun verantwoordelijkheid. Als eersten in de voorverkiezingen kunnen ze uit een lange rij kandidaten kiezen. Die rij moet zo snel mogelijk korter, zegt Schmidt. Wanneer een te groot aantal hopefuls tot ver in de Democratische voorverkiezingen blijft meedoen of het als mededinger zelfs tot op de Democratische Nationale Conventie van juli 2020 brengt, kan er een verdeelde conventie (brokered convention) van komen, waar in de chaos van het moment ineens een onvermoede maar wellicht ook ongewenste kandidaat wint. En de Democraten de nederlaag tegen Donald Trump tegemoet gaan. (tekst gaat verder na de afbeelding)


De Democratische Nationale Conventie vindt in juli 2020 plaats in het Fiserv Forum in Milwaukee, Wisconsin.

De professor schildert een mogelijk scenario van warrige voorverkiezingen. Ook minder hoog peilende kandidaten kunnen daarin altijd nog een of enkele staten winnen. Zo zakt de aandacht voor Beto O'Rourke momenteel weg, maar in zijn thuisstaat Texas, een van de grootste staten van het land, maakt hij goede kans te winnen en een massa afgevaardigden naar de conventie aan zich te binden. Amy Klobuchar zit landelijk onder de 5 procent, maar in haar eigen staat Minnesota kan ze winnen. Kirsten Gillibrand gooit hoge ogen in haar staat New York. Enzovoort. Wanneer zo niemand een meerderheid haalt, blijft er voor iedereen hoop en proberen ze allemaal het einde te halen.

Volgens Schmidt is Iowa al meteen doorslaggevend. Hij gaat zover te zeggen: 'Ik geloof dat, tenzij op de avond van de Iowa caucus het kaf van het koren wordt gescheiden op het Democratische veld, er een verdeelde conventie zal komen, omdat dan geen enkele Democraat de meerderheid van de afgevaardigden haalt die nodig is voor de nominatie.'

* Er valt over te twisten of er 23 of 24 kandidaten zijn. Het twijfelgeval is Mike Gravel (89 jaar), die wel officieel kandidaat is, maar nauwelijks campagne voert. Gravel is ex-senator en was in 2008 in de voorverkiezingen voor het presidentschap een serieuze, zij het verliezende kandidaat.


HET VELD WORDT VOOR NU DUIDELIJKER
13-5-2019 - Een peiling in opdracht van de Post and Courier uit Charleston, South Carolina, laat zien dat de verhoudingen tussen de Democratische presidentskandidaten duidelijker beginnen te worden. South Carolina is de eerste zuidelijke staat waar te zijner tijd voorverkiezingen worden gehouden. Dit zijn de cijfers van een peiling onder Democratische kiezers daar. Een groot deel van hen zijn Afrikaans-Amerikanen.

Biden 46 procent, Sanders 15, Harris 10, Warren 8, Buttigieg 8. De rest 4 procent en minder.

Of Joe Bidens enorme voorsprong beklijft moet nog blijken, maar zeker is dat die grotendeels te danken is aan zijn populariteit onder zwarte kiezers. Zie hierover eerdere bijdragen in deze blog. Bernie Sanders volgt, maar op zijn campagnebijeenkomsten in South Carolina viel op dat er voornamelijk jonge witte aanhangers aanwezig waren. De nog altijd minder bekende Kamala Harris blijft in South Carolina mijns inziens Bidens belangrijkste potentiele rivaal.


'CONSTITUTIONELE CRISIS' IN WASHINGTON
12-5-2019 - De Democraten staan al langer voor het dilemma of ze zich zullen richten op juridische- en afzettingsprocedures tegen president Donald Trump, of zich op de eerste plaats moeten houden bij een inhoudelijke verkiezingscampagne voor 2020. Nancy Pelosi, Democratisch voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, heeft er steeds op gehamerd dat de energie naar de campagnes voor 2020 moest gaan. Dus wanneer zelfs zij op haar persconferentie van 10 mei zegt dat er in Washington een 'constitutionele crisis' heerst, met andere woorden een situatie waarin de grondwet wordt bedreigd, dan is er wat aan de hand.

Sinds de verschijning van het Muellerrapport over Trumps mogelijke samenwerking met Rusland voor de verkiezingen van 2016, vindt de president zelf dat hij is vrijgepleit. Hij gaat nu in de aanval en de afgelopen weken is zijn koers geworden alle vragen, eisen en dagvaardingen van het Congres (Huis van Afgevaardigden en Senaat) te dwarsbomen. In een enkel geval ook na verzoeken van Republikeinen: Trump junior werd gedagvaard door de Republikeinse voorzitter van de senaatscommissie voor de inlichtingendiensten Richard M. Burr.

Omdat Trump de wet tot het uiterste oprekt en als het hem uitkomt demonstratief overtreedt, is de term constitutionele crisis inderdaad gerechtvaardigd. Het is veelzeggend dat zelfs in het gematigde dagblad USA Today (10 mei 2019) teksten verschijnen als: 'De taak van het Congres is niet Trump maar de grondwet te verdedigen.' Een vermaning die vooral geldt voor Republikeinen in de door hen beheerste Senaat.

Voor Democraten wordt de noodzaak om procedures tegen Trump aan te spannen hierdoor steeds groter. Met de kans dat hij er tijdens de verkiezingscampagne 2020 alleen maar voordeel uit haalt. Het verhaal van de 'lock her up'-toeter zal zijn dat zijn tegenstanders hem met alle middelen onderuit willen halen, wat het goed zal doen bij zijn aanhang. In peilingen vindt ook meer dan twee derde van alle kiezers tot nu toe dat er geen afzetting van de president moet worden nagestreefd.

Mocht het Trump lukken in 2020 te winnen, dan moeten we naar Erdogan in Turkije kijken om te zien hoe het verder kan gaan. Steeds opnieuw een volgend schijnargument om de democratie uit te hollen of buiten werking te stellen. We kunnen er zeker na de gebeurtenissen van de afgelopen weken vanuit gaan dat de rem eraf gaat in een tweede ambtstermijn voor Trump.

Maar eerst nog Rusland. De volgende feiten waren al vóór de publicatie van het Muellerrapport bewezen. Rusland heeft zwaar geïntervenieerd in de presidentsverkiezingen van 2016 door in te breken in de computers van de Democratische partij, door massaal interne documenten openbaar te maken en door desinformatie via sociale media. Donald Trump junior heeft met Russen overlegd over het ondermijnen van presidentskandidaat Hillary Clinton. Paul Manafort, een tijdlang Trumps campagneleider, had in die periode geheime Russische relaties.

President Barack Obama kondigde sancties af vanwege de toen al aangetoonde beïnvloeding van de verkiezingen door Moskou. Waarop Trumps beoogde adviseur voor Nationale Veiligheid Michael Flynn nog tijdens Obama's presidentschap met de Russische ambassadeur overlegde over opheffing van deze sancties, wat veel weg had van landverraad. Flynn werd na twee weken in het Witte Huis door Trump ontslagen.

Tussen Donald Trump senior en de Russen heeft Mueller geen directe verbinding gevonden. Wel liet Mueller weten dat het de taak van het Congres was te bepalen of Trump de rechtsgang had belemmerd. Later liet hij doorschemeren dat de president dit inderdaad had gedaan. Diens reactie op het hele gebeuren was een telefoontje naar Vladimir Poetin: het onderzoek was een 'hoax' geweest, bedrog, vals alarm. Het was de zoveelste keer dat Trump zijn fascinatie voor buitenlandse autocraten voor liet gaan op het landsbelang van de Verenigde Staten. Er is overigens nog steeds geen ongecensureerde versie van Muellers rapport openbaar gemaakt.

In de afgelopen weken heeft Trump zoals dat juridisch heet herhaaldelijk 'minachting voor het Congres' getoond, wat strafbaar is. Trump verbiedt medewerkers en overheidsfunctionarissen gewoon naar een verhoor of hoorzitting te gaan, of probeert het onmogelijk te maken dat documenten die aan het Congres beschikbaar horen te worden gesteld worden overhandigd.

De Democraten blijft zo geen andere keus dan een tweesporenbeleid: een inhoudelijke campagne is nodig om de verkiezingen van 2020 te winnen; procedures zijn onvermijdelijk om de democratie te verdedigen.

Democratisch presidentskandidaat Kamala Harris, die in de Senaat zit en openbaar aanklager in Californië is geweest, heeft aangekondigd dat ze haar juridische kennis meer gaat inzetten tegen Donald Trump. Dat lijkt me geen slim besluit. Er zijn andere specialisten genoeg voor. De kandidaten zullen boven alles de straat op moeten blijven gaan om het over de dagelijkse zorgen van de bevolking te hebben.


KAN EEN VROUW DE AMERIKAANSE PRESIDENTSVERKIEZINGEN WINNEN?

6-5-2019 - Verslaggevers van verschillende media, onder wie David Weigel van de Washington Post, spraken met bezoekers op campagnebijeenkomsten van Joe Biden. Vrouwen die eigenlijk meer voelden voor een andere (vrouwelijke) kandidaat, vertelden dat ze toch Biden steunden, onder meer omdat een vrouw de verkiezingen niet kon winnen. Hierbij speelt ongetwijfeld de teleurstelling mee over de nederlaag die Hillary Clinton leed in 2016.

Maar er klopt iets niet. Hillary had bijna drie miljoen stemmen meer dan Donald Trump, waarmee is bewezen dat een vrouw de presidentsverkiezingen wel kan winnen. In de peilingen gold ze vrijwel ononderbroken als aanzienlijk meer competent voor het presidentschap dan Donald Trump. Dat ze toch geen president werd, had weinig of niets met haar vrouw zijn te maken. Het ingewikkelde kiessysteem in de VS speelde zoals bekend een belangrijke rol, maar daarnaast had ze persoonlijke gebreken zoals een hardnekkige afweerhouding tegenover openbare kritiek (e-mailaffaire!), die ze deelde met haar echtgenoot Bill. Meer een familiekwaal dan een genderkwestie. Ook andere struikelblokken, zoals haar onderschatting van de onvrede onder witte arbeiders - traditioneel Democratische kiezers - hebben met haar vrouw zijn weinig van doen: menige van haar mannelijke campagneleiders leden aan hetzelfde euvel. En niet te vergeten was er ook de miskenning van de onvrede onder witte arbeidersvrouwen. Blijkens verkiezingsonderzoek gingen hun stemmen in de Democratische voorverkiezingen deels naar Bernie Sanders en in de presidentsverkiezingen naar Trump.

Dat er in de VS nog geen vrouwelijke president is geweest is een feit. Maar in 2016 had er al eentje kunnen zijn en de bevolking van de Verenigde Staten is ook niet zo achterlijk dat het in 2020 niet alsnog zou kunnen. Ongeloof daarin kan een self fulfilling prophesy worden. Het aantal kiezers dat bereid is op een vrouw te stemmen (een grote meerderheid) is hoger dan het aantal dat denkt dat anderen op een vrouw willen stemmen (onderzoek Quinnipiac).

Om wat meer perspectief in het verhaal te brengen volgt hier eerst een incompleet lijstje van vrouwelijke premiers en presidenten van over de hele wereld:

Argentinië: Christina de Kirchner
Australië: Julia Gillard
Denemarken: Helle Thorning Schmidt
Duitsland: Angela Merkel
Filipijnen: Cory Aquino; Gloria Macapagal-Arroya
Groot-Brittannië: Margaret Thatcher; Theresa May
India: Indira Ghandi
Israël: Golda Meir
Liberia: Ruth Perry; Ellen Johnson Sirleaf
Litouwen: Dalia Grybauskaite
Myanmar: Aung San Suu Ky
Noorwegen: Gro Brundtland; Erna Solberg
Oekraïne: Joelia Tymosjenko
Pakistan: Benazir Bhutto
Schotland: Nicola Sturgeon
Servië: Ana Brnabic
Slowakije: Suzana Caputova
Sri Lanka: Sirinavo Bandaranaike
Thailand: Yingluck Shinawatra
IJsland: Johanna Sigurdardottir; Katrin Jakobsdottir; Vigdis Finnbogadottir

Hier zijn landen bij die heel wat minder modern waren of zijn dan de Verenigde Staten nu.

Rest nog wel de vraag welke vrouwelijke kandidaten er voor 2020 daadwerkelijk beschikbaar zijn. Dat zijn aan Democratische kant Kamala Harris, Elizabeth Warren, Amy Klobuchar, Tulsi Gabbard, Kirsten Gillibrand en Marianne Williamson. Je weet het nooit, maar ik denk dat Gabbard, Gillibrand en Williamson geen kans maken omdat ze of te bizarre ideeën hebben, of teveel one-issue kandidaten zijn.

Maar Harris, Warren en Klobuchar zijn aansprekende en competente kandidaten waarbij het niet aan hun gender zal liggen wanneer ze niet winnen. Voor Kamala Harris zal de grootste opgave zijn om naast de zwarte en hispanic kiezers ook een deel van de witte arbeiders- en middenklasse te bereiken. Enzovoort.

Verder zijn er ook bij de Republikeinen kanshebbende vrouwen. Deze partij is er al beleid van aan het maken meer vrouwen en leden van minderheden kandidaat te stellen voor het Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Maar ook presidentskandidaten kunnen opstaan. De eerste aan wie ik dan denk is voormalig ambassadeur bij de Verenigde Naties Nikki Haley, die onder omstandigheden Donald Trump zou kunnen verslaan.


Nikki Haley tijdens een toespraak voor de Verenigde Naties (screenshot CNN)


GEEN OPENBARE BELASTINGAANGIFTE? DAN GEEN KANDIDAAT
4-5-2019 - De Californische senaat heeft een wet aangenomen die in de staat alleen kandidaten voor de (presidents)verkiezingen toelaat, die hun belastingaangiften van de laatste vijf jaar openbaren. Ook de staten Illinois, Washington en New Jersey zijn met zulke wetgeving bezig. Of die uiteindelijk constitutioneel is, moet nog blijken, maar de belangrijkste kandidaat die eronder zou vallen is Donald Trump, die inzage weigert en onder de Californische wet niet eens aan de Republikeinse voorverkiezingen in deze staat mag deelnemen. Net als voor veel juridische kwesties rond de president geldt: wordt vervolgd.


JOE BIDEN LOOPT UIT
1-5-2019 - Sinds voormalig vicepresident Joe Biden in Pittsburgh (Pennsylvania) nog geen week geleden eindelijk zijn eerste verkiezingsrede hield als officieel Democratisch kandidaat, schiet zijn steun in de polls omhoog. In niet minder dan vier recente peilingen staat hij nu veel verder voor op Bernie Sanders dan voorheen. Sanders staat al langer meestal tweede.

Landelijke polls:

Joe Biden: 39 , 38 en 36 procent (respectievelijk bij CNN, Quinnipiac en Morning Consult).
Bernie Sanders: 15, 11, 22 procent (zelfde onderzoekers)

In New Hampshire: Biden 20, Sanders 12 (Boston Globe).

De eerste voorverkiezingen zijn pas over negen maanden en daarin kan nog heel veel veranderen, maar feit is dat Biden snel uit de startblokken vliegt.

In de noordelijke, vooral witte staten, zullen Biden en Sanders voorlopig wel de twee grote kandidaten blijven. Maar of dit ook zo zal zijn in de zuidelijke en zuidwestelijke staten met veel zwarte of hispanic kiezers, is maar de vraag. Joe Biden gooit ook in het zuiden hoge ogen. Daar wordt Barack Obama bewonderd. Biden was acht jaar diens vicepresident, wat Obama 'een van de beste beslissingen uit mijn loopbaan' heeft genoemd. Maar tevens onderhoudt Biden zelf al vele jaren de beste betrekkingen met leidende figuren uit de zwarte gemeenschap. Bernie Sanders is op zijn beurt een overtuigd antiracist. Hij liep al in 1963 mee in Martin Luther Kings Mars naar Washington en heeft in de Senaat vele malen stelling genomen. Maar een kandidaat als Kamala Harris zou hem weleens voorbij kunnen streven onder zwarte en hispanic kiezers. We zullen het zien.


DES MOINES REGISTER: ELKE VIER JAAR WERELDBEROEMD
28-4-2019 - Des Moines is de hoofdstad van Iowa en Iowa is de eerste staat in de voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentschap. Dus volgen journalisten van over de hele wereld elke vier jaar weer een tijdlang het dagblad Des Moines Register. Dat is al zo sinds mensenheugenis. Het magazine Politico publiceerde een long read over deze beroemde krant die niemand mag missen die hart heeft voor de vrije pers, de regionale journalistiek en de eeuwige zoektocht naar hoe het echt in elkaar zit. Lees verder...

TIP: De Europese website van de DMR is heel erg mager. Ga naar de Facebookpagina van de krant en klik daar de artikelen aan.


NIEUWE POLLS VOOR DE VROEGSTE DEMOCRATISCHE VOORVERKIEZINGEN
24-4-2019 - Er zijn nieuwe polls gehouden onder Democraten in Iowa en New Hampshire. Dit zijn de resultaten:

Iowa (Gravis): Biden 19 procent, Sanders 19, Buttigieg 14, Harris 6, Warren 6, O'Rourke 5, Booker 4, Klobuchar 4, rest minder dan 4.

New Hampshire (University of New Hampshire): Sanders 30 procent, Biden 18, Buttigieg 15, Warren 5, Harris 4, O'Rourke 3, Booker 3, rest minder dan 3.

Opvallend is natuurlijk het succes van Pete Buttigieg, oftewel 'mayor Pete'. Dat Sanders ver boven Biden staat in New Hampshire heeft iets te maken met het feit dat Bernie uit buurstaat Vermont komt. Maar ja, Warren komt uit buurstaat Massachussets en heeft daar weinig voordeel van, terwijl Klobuchar uit Iowa's buurstaat Minnesota komt...
Maar het belangrijkste: het gaat hier om staten zonder grote zwarte of hispanic bevolking. In South Carolina, ook vroeg in de voorverkiezingen, ligt het wat anders. In een poll begin april was dit de uitkomst:

South Carolina (Change Research): Biden 32 procent, Sanders 14, Harris 10, Booker 9, O'Rourke 9, Stacey Abrams 7, Buttigieg 7, Warren 6, rest 1 procent of minder.

Biden is, net als eerder Obama en Clinton, populair onder Afrikaans-Amerikanen. Een belangrijke reden voor Hillary om in 2016 deelname van Joe aan de presidentsverkiezingen te vrezen, was dat hij een deel van haar aanhang onder zwarte en hispanic kiezers in het zuiden zou aantrekken (zoals Allen en Parnes signaleren in hun boek Shattered). Let ook op de 7 procent voor Stacey Abrams, die niet meedoet, maar in 2018 als zwarte kandidaat bijna gouverneur van Alabama werd.


DE KERKEN VAN SOUTH CAROLINA
24-4-2019 - 'De weg van de campagnes voor 2020 loopt door de kerken van South Carolina' luidt een kop in het grootste dagblad in de staat, The Post and Courier uit Charleston. Het schrijft verder kort samengevat:

Langzamerhand hebben de Democratische presidentskandidaten hun standaardspeech wel glad gepolijst. Maar in South Carolina zouden ze ook weleens een preek nodig kunnen hebben. Hopefuls voor het Witte Huis proberen contact te leggen met de zwarte kerken, omdat succes in de eerste presidentiele voorverkiezing van het Zuiden kan neerkomen op steun van invloedrijke Afrikaans-Amerikaanse kerkgangers. 'De zwarte kerk is de ideale plaats om je boodschap te laten horen,' zegt professor Bobby Donaldson. Kamala Harris woonde een Paasdienst bij in Columbia (SC) en Cory Booker en Bernie Sanders waren bij een herdenkingsdienst voor Martin Luther King in een andere zwarte kerk in Columbia.


Kirsten Gillibrand neemt deel aan een dienst in de Mount Moriah baptistenkerk in Noord-Charleston (Foto AP).

De ontkerkelijkte Nederlandse lezer kan zich vergissen in het karakter van dit alles: ook onder de Democratische presidentskandidaten zijn aardig wat praktiserende christenen.


JOE BIDEN STELT ZICH KANDIDAAT
20-4-2019 - Volgens het gerenommeerde magazine The Atlantic (sinds 1857) is het nu zeker: Joe Biden, vicepresident onder Barack Obama, heeft definitief besloten zich kandidaat te stellen voor het presidentschap. De officiele aankondiging zou over enkele dagen plaatsvinden. Grote media als CNN, de Washington Post en de New York Times hebben het nieuws nog niet overgenomen.
De eerste in Nederland die erover bericht is niemand minder dan uw ijverige verslaggever.
[Aanvulling: de Washington Post bracht het nieuwtje op 23 april, NRC Handelsblad op 24 april.]


IT'S NO LONGER (JUST) THE ECONOMY, STUPID
18-4-2019 - Donald Trump heeft in 2016 onder meer gewonnen door de immigratiekwestie centraal te stellen. 'Take back control', had niet in de laatste plaats te maken met het gevoel dat Amerikanen het niet meer voor het zeggen hadden in hun eigen land. Ze voelen zich, om het met de titel van een beroemd boek van de linkse sociologe Arlie Russell Hochchild te zeggen Strangers in their own land. In de traditioneel Democratische staten met veel witte (ex-)arbeiders, noemden deze laatsten in de exit-polls bij de verkiezingen van 2016 immigratie als de belangrijkste reden om voor Trump te stemmen, niet hun vaak schrijnende armoede, niet hun werkeloosheid.

Radicaal links stelt daar zijn eigen identiteitspolitiek tegenover, die er kort door de bocht op neer komt dat immigratie geen maatschappelijk probleem is, maar een manie van radicaal rechts. Daar staan de gematigde richting in de Democratische Partij (en misschien de meer naar het midden neigende vleugel in de Republikeinse Partij) tegenover, die het er liefst zo weinig mogelijk over willen hebben. Zij mikken op de dagelijkse, vooral economische problemen van Amerikanen uit de lagere en middenklasse. Daar is reden genoeg voor, maar zich daartoe beperken is een n