BIJ DEZE BLOG


Deze blog zal regelmatig feiten en visies over de Amerikaanse presidentsverkiezingen bevatten die elders in de Nederlandse media niet te vinden zijn.

Dat hij al in december 2018 is begonnen, laat enigszins zien dat hij vooral is gericht op degenen die zich meer dan een beetje verdiepen in de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Daar is reden genoeg voor. Het zijn de belangrijkste verkiezingen ter wereld. Bij de andere grootmacht China hebben ze geen verkiezingen die de naam waard zijn, daar heerst een eenpartijdictatuur. Wie in de Verenigde Staten president wordt, heeft rechtsreeks invloed op hoe het ons vergaat. Het is dan ook terecht dat daar ook in Nederland bijzondere belangstelling voor bestaat.

In zo'n blog is het bijna niet te doen steeds opnieuw lastige woorden of omstandigheden uit te leggen. Maar wie hem regelmatig leest, kent ze al. Misschien komt er nog een woordenlijst met onvermijdelijke termen als 'Iowa caucus' en een routekaart met de verschillende etappes in de lange weg naar de presidentsverkiezingen van november 2020.

Mijn ambitie met deze blog is harde informatie te verstrekken, maar ook een eigen interpretatie van de feiten te geven. Als historicus nieuwste geschiedenis met vijftig jaar politieke passie :) zal ik maar zeggen. De presidentsverkiezingen van 2016 heb ik vanaf dag 1 op dezelfde manier gevolgd. Tijd om er dit keer in de openbaarheid wat nuttigs mee te doen.

Ik volg elke dag enkele tientallen nationale en lokale Amerikaanse dagbladen, de weekbladen, magazines en andere landelijke en lokale belangrijke (online-)publicaties; de welbekende televisiezenders en lokale radiozenders over het hele land, twitterberichten van betrokkenen bij de campagnes; blogs van Amerikaanse journalisten en andere waarnemers die met de kandidaten onderweg zijn; de onderzoeken onder kiezers, sites van oppositiegroepen en organisaties binnen de grote partijen; discussieplatforms op lokaal en nationaal niveau.

Later in de campagnes zal ik bij tijd en wijle ook ter plaatse gaan kijken.

Peilingen
Geen verkiezingen zonder peilingen. Ook in deze blog komen ze regelmatig voorbij. Maar een peiling (of een exit-poll) is, zoals bekend, geen een-op-een weergave van de realiteit. In de Verenigde Staten is het om verschillende redenen nog moeilijker dan elders om in de buurt te komen.
Bijvoorbeeld omdat het nauwkeurig meten en wegen van de cijfers onder de verschillende invloedrijke minderheden ingewikkeld is en veel kan uitmaken. Net als de verhouding tussen verschillende leeftijdsgroepen. Een algemene complicatie is dat wie een mening geeft aan een pollster daarom nog niet naar de stembus gaat.
Bovendien zijn de landelijke cijfers die voortdurend in de VS worden gepeild niet doorslaggevend, zoals Hillary Clinton in 2016 en Al Gore in 2000 hebben moeten ervaren. De verkiezingsuitslag kan uiteindelijk beslist worden door enkele duizenden kiezers in een of enkele 'battleground states'. In een landelijke peiling zijn die niet eens terug te vinden.

Al deze factoren leiden ook weer tot de in Amerika zo populaire complottheorieen. De modellen en berekeningen die onderzoekers gebruiken, zouden hierin vooral bedoeld zijn om de positie van een favoriet of een tegenstander bewust anders voor te stellen.

Ik denk dat dit, uitzonderingen daargelaten, aantoonbaar niet klopt.

Een kleine illustratie: de sterk pro-Trump georienteerde zender Fox News houdt regelmatig eigen polls. Die wijken maar zelden fundamenteel af van de peilingsresultaten van onderzoeksinstellingen die erkend onafhankelijk zijn, of er in onlineroddels van worden verdacht pro-Democratisch te zijn.

Peilingsresultaten zijn indicaties, ze wijzen op trends in een bepaalde richting, ze geven redelijk aan voor welke kandidaten wel interesse bestaat bij de kiezers en voor welke niet, enzovoort. Wanneer een kandidaat 46 procent peilt en een andere 15, kunnen we ook veilig concluderen wie er voor staat. Maar het blijft wijs peilingen met de nodige terughoudendheid te bekijken.